Ahşap gövde üzerine opal, bakır ve hazır nesnelerin eklemlenmesiyle oluşturulan bu heykel, boynuz ve boya müdahaleleriyle ritüelistik bir karakter kazanır. Malzeme çeşitliliği bilinçli bir “toplama ve dönüştürme” eylemini temsil eder. Eser, insanın dış dünyadan topladığı parçaları içsel bir simyaya sokarak yeni bir kimlik üretmesini anlatır; majisyen burada doğaüstü bir figür değil, dönüşüm iradesinin kendisidir.
