Sergideki eserler, hayatı doğrusal ilerleyen bir süreçten çok, farklı durumların ve olayların eşzamanlı olarak yaşandığı bir yapı olarak ele alır. Bu eşzamanlılık, birden fazla duygunun aynı anda var olmasına ve karşıt duygu durumlarının bir araya gelerek kaosa dönüşmesine zemin hazırlar.

Akyıldız, yaşanmış olanı doğrudan temsil etmek yerine, onu dönüştürerek yeniden kurgulanmış bir gerçeklik içinde ele alır. Formlar ve renk katmanları arasındaki ilişkiler, farklı çağrışımlara açık bir anlatım oluşturur. Bu anlatım aracılığıyla yaşamın doğrusal olmayan yapısını, eşzamanlı gelişen olayları ve bir arada var olabilen çelişkili duygu durumlarını görünür kılar.

The works in the exhibition approach life not as a linear process, but as a structure in which different situations and events unfold simultaneously. This simultaneity allows multiple emotions to coexist, creating a space in which contrasting emotional states come together and evolve into chaos.

Rather than directly representing lived experience, Akyıldız transforms it into a reconstructed reality. The relationships between forms and layers of color create a visual language open to different associations. Through this language, she reveals the non-linear structure of life, simultaneous events, and contradictory emotional states that can coexist.

Sergideki eserler, gündelik yaşamda nesneleri ve olayları doğrudan gördüğümüz varsayımından yola çıkar. Oysa algı; bellek, dil, deneyim ve beklentiler tarafından şekillenir. Bir nesneyle karşılaşıldığında yalnızca görülen değil, ona dair öğrenilenler, geçmiş deneyimler ve zihnin eksik olanı tamamlama eğilimi de devreye girer.

Japon estetik düşüncesindeki Yūgen kavramından hareket eden Ünal, belirsizliği çözülmesi gereken bir eksiklik olarak değil, deneyimin doğal bir parçası olarak ele alır. Sandalye, limon, leke ve tanımsız biçimler gibi gündelik imgeler üzerinden görülen ile ona yüklenen anlam arasındaki ilişki etrafında dolanır. Resim, pleksi, mum ve ışık gibi farklı malzemeler aracılığıyla algının nasıl değişebildiğini sorgular. Eserler, tanımlamanın sınırlarına ve tanımlama isteği ile tanımlanamayan arasındaki sınırı araştırır.

The works in the exhibition take as their starting point the assumption that we perceive objects and events in everyday life directly. Yet perception is shaped by memory, language, experience, and expectations. When encountering an object, what comes into play is not only what is seen, but also what has been learned about it, past experiences, and the mind’s tendency to fill in what is missing.

Drawing on the Japanese aesthetic concept of Yūgen, Ünal approaches ambiguity not as a deficiency to be resolved, but as a natural part of experience. Through everyday images such as chairs, lemons, stains, and undefined forms, he explores the relationship between what is seen and the meanings attributed to it. Using materials such as painting, plexiglass, wax, and light, he questions how perception can shift. The works investigate the limits of definition and the boundary between the desire to define and that which remains indefinable.