Sergi Manifestosu

ARKAİK RİTÜEL

“Zamansız ve ritüelik dil”

Heykellerde kurulan biçim dili belirli bir zamana ait görünmez; ne tamamen geçmiştedir ne de bugüne bağlıdır.

Figürler, tarihsel bir yeniden üretim olmaktan çok, insanlığın ortak bilinçaltından gelen arkaik imgeler gibi ortaya çıkar. Bu nedenle eserlerde zamansız bir his oluşur.

Yüzeylerin sadeleşmesi, bedenlerin sembolik biçimde ele alınması ve anatominin bilinçli olarak dönüştürülmesi; figürleri bireysel kimliklerden uzaklaştırarak onları evrensel bir varlığa dönüştürür.

Böylece heykeller belirli bir kişiyi değil, kadim bir fikri temsil etmeye başlar: doğurganlık, koruma, yaratım, dönüşüm ve yaşam döngüsü.

Ritüelistik dil ise eserlerin taşıdığı törensel ve kutsal atmosferi ifade eder.

Duruşlar, frontal kompozisyonlar, figürlerdeki boşluklar, simetrik yapı ve tekrar eden semboller; izleyicide tapınma nesnesi ya da arkeolojik kült objesiyle karşılaşma hissi yaratır.

Heykeller sadece estetik formla değil, aynı zamanda sessiz bir ritüelin taşıyıcıları gibi durur.

Hale benzeri taç formlar, kapalı ve içe dönük yüz ifadeleri, doğurganlık vurguları, toprağı ve göğü çağrıştıran renkler figürlere spiritüel bir yoğunluk kazandırır.

Bu nedenle eserlerin dili anlatıdan çok sezgiyle oluşur. İzleyici heykellere baktığında bir hikâye okumaktan ziyade, eski bir hafızayla karşılaşmış hissine kapılır.